Artık nasıl bir ruh haline sahip olduğumu bilmiyorum. Anlamsızım. Her duyguyu tattım da artık hepsine mi alışık kaldım? Bilmiyorum. Bu yaşta bu kadar çok şeye hoşgörülü olmamam lazım. Geceleri artık çok içiyorum. İçkiyi de taşıyamıyorum. Ya benim görüşlerine katılmadığım insanlara küfürler ediyor ya da hiç yapmayacağım şeyleri yapar bir durum sergiliyorum. En kötüsü mü ne bunların hiç birini hatırlamıyor ve buna şahitlik eden insanlardan bunları dinliyorum. İnsanlara zararlar veriyor, insanları incitiyor ve onarılamaz büyük delikler açıyorum kalplerinde. Ben içince kötü biri oluyorum. Herkesten kötü, herkesten acımazsız ve herkesten sınırsız oluyorum. Ben o adam değilim. Ya artık bir akıl hastanesine yatmalı, ya da alkolü ömrümden silip atmalıyım. Etiğimin normalinin bir çizgi üstüne çıkmayan bu karakterim, alkol aldığından hiç bir etiği tanımıyor. Yoldan geçen arabaları durdurup, pahalı arabalara binmekle insanları suçluyorum. Bir erkeğin bir kadınla seks yapması gerektiğini her ortamdan açıkca söyleyebiliyorum. Çok insan kaybediyorum. Ya ben içki içmemeliyim ya da dünyanın ahlak değerleri baştan aşağı değişmeli. Ben ağzımla içemiyorum.