Psikolojisi bozuk diye tabir edilen bir kuzene sahibim. Kuzen sözcüğünden hiç haz etmiyorum bu arada. Benim genlerimle bir alakası yok. Tamamen popülist bir söylem.
Kendimi yıllarca onun yerine koydum ve onun her şeyi olmak için ant içtim. Bir gün oldu ve onun annesinin yerine koymak istedim kendimi. Yani teyzem olmak istedim. Zamanlar geçtikçe teyzemle bir gün bir oda da yalnız kaldığımızın farkına vardım ve ona dönüp "Sıradan olmayanı hasta kabul ediyor insanlık. Bence oğlunla gurur duymalısın. O sen veya ben değil. O hepimizden farklı düşünüyor. Düşünceleri yüzünden bir hasta damgası yedi. Bence hasta olan biziz. Hasta olan, düzene ayak uyduran biziz. Herkes gibi olmayana anlamsız bakan biziz. Biz kurduk bu düzeni, sen ve benim gibiler yaşasın istedik. Ama yarın bir oğlumuzun böyle olacağını düşünemedik. Psikoloji mi? Bir tabuya oturtmak imkansız. Herkes birbirine benzerken farklı olana tapılıyordu yüz yıllar önce fakat biz onları hasta ilan ettik. Hasta bir toplumun akıllıları kabullenememesi gibi bir şey bu. Dünyaya gelen tek hasta canlı yoktur. Düşüncelerin hastalığından bahsetmek istemiyorum bile. Fazla düşünürsen hiç bir şey yapamazsın. Bu günün hastalarının birer heykelini dikmeliyiz bence." önüme bir patates salatası ve bir fincan çay koydu.
Ömrümde yediğim en güzel patates salatalarını o yapıyordu. Ben onun ellerinden çıkan lezzeti tadarken, o benim dudaklarımdan çıkan sözcüklerin mutluluğunu yaşıyordu. Oğlu kesinlikle bir hasta değil bir dahiydi.