Hem Pink Floyd olmasaydı intiharlar çoğalmaz mıydı?
Sigaralar yanmalı, mumlu karanlık odalarda,
High Hopes kulaklarda,
Şaraplardan duvarlara Pollock tabloları yapmalı.

Piyanonun tuşları kaosun başlatıcı ruhu olabilir mi?
Gül renginden şaraplar içerken,
Ruhum savaş vermeli düzenin basit denklemiyle,
Sonuç neden olmadan var olmalı.

Yanmalı her şey baştan aşağıya,
Yerle bir edilmeli dünya,
Daha iyisi inşaa edilene kadar,
Tekrardan düzenlenmeli düzensizlik.

Ruhsuzlaşmalı insan,
Bir çocuğun gözyaşına göz yumacak kadar,
Duygulardan arınmalıyız.
Onlar bize acıdan başka ne verdi ki?

Geceler endişeleri getirmemeli,
Işık aydınlatmamalı artık,
Rüyaların içinde bir dünya,
Öldürmeli içindeki ışığı,
Sonuna kadar öldürmeli,
Beklentilerin hiçleştirdiği dünya,
İnsan hissizleşmeli,

Betonlar arasında yaşamla ölüm arasında,
Saçma sapan savaşlar veren insanoğlu,
Radikal değişiklere yabancılaşmamalı,
Her şeyi yıkmalıyız
Kendimizi bile,
Yok etmeli yok olmalıyız.
Ateşin gücünde var olmalı,
Ateşi yakanda söndüren de olmalıyız.

Biz insanoğluyuz.
Bitirmeliyiz her şeyi.
Duyguları bir çöp kovasına doldurup,
Plastikler gibi kötü kokarken yakmalıyız.

Bitmeli her şey uyanmalıyız.
Biz bu basit paradoksun içinde ölmemeliyiz.

Biz insanoğluyuz.
Öldürmeliyiz duygularımızdan önce kendimizi.
Onun elinde bir teslimiyet hayatı yaşamamalıyız.
Bitirmeliyiz bu düzeni.