Siyah beyaz fotoğraflar,
Kemanın yayı tellerin üzerinde,
Zaman yavaşlıyor,
Hüznün eksilmediği oda da.

Şaraplar bir buruk pembe,
Turuncu mu diyorlar ona?
Emin değilim.
Yok yok kesin turuncu değil.

Evet. Evet. Üzülenlerin içtiğinden,
Üzülseler de onlardan gururlusu yoktur.
Yok, evet çok fazla göstermezler.
Gösteremezler ki öyledir o yüzden.

Üzülüyorlar mı ki hem?
Yoo, yok hayır. Üzülmezler.
Öyle bir üzülmezler ki her duvarda,
Anılardan fotoğraflar görmezler.

Yok canım. Onlar taş kalpliler,
Müzik mi? Almaz onların canını,
Anılar desen zaten gelip geçicidir.
Yok canım. Yok. Onlar vurdumduymazlar.

Düşünmek mi? Uğramaz onlara,
İki nota arası boşluk mu?
İnanmazlar boşluğa dolular çok dolu.
Onlar kalpsizler, hem de nasıl.

Yok ya, öyle değil onlar insan değiller.
Evet! Ben görüyorum. Acı uğramaz onlara,
Kalplerini söküp tuale çalmaz onlar,
İnsan değiller. Kalpsizler.

Kalpsiz değil ya akıllılar,
Her şeye nasıl ulaşılır bir onlar bilirler.
Tabi ki ya başka ne olacak ki?
Onlar beklemeyi bile bilirler.

Doğru söylüyorum. İnan bana,
Onlar her kalpten kolayca çıkabilirler.
Tabi öyle, ne sandın, insan değiller.
Onlar anca şiir yazabilirler.

Ne kadar duygusuz!
Şiir yazabilirler.
İnanabiliyor musun?
Yalnızca şiir yazabilirler.