Eskilerde yine bir çok şarkı severdim. Radyo başında onların çıkmasını bekler, aynı zamanda diğer şarkıları da dinleyerek vakit öldürürdüm. Belki güzel bir şeyler yakalar, çoğuna da burun kıvırırdım. Radyonun başında insanın beğendiği şarkının çıkmasını beklemesi gerçekten farklı bir kültürmüş. Yeni anlıyorum.

Mesela, yakın zamanda bir çok seyahat yaptım. Otellerin yatağı, barların şarkısı, mekanların birasıyla tanıştım. İnsan belki belirli bir ölçüde sahip olabildiklerini seçebiliyor. İnsan gittikçe zamanının ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor. Kendinin yatağı, şarkısı ve birasıyla daha mutlu olacağını düşünüyor. Kendinin zevkleriyle daha iyi yapabileceğini düşünüyor yaşamı ama aslında başkalarının seçimlerinde daha güzel şeyler bulabileceği inancını yok ediyor giderek. Tahammülsüzleşiyor.

En güzellere şiir yazıyor, en canımızın istediğini yiyoruz. Biz bu cehennemin şanslı çocuklarıyız. Ama bize yapılan en büyük kötülük belki de gereğinden fazla imkana sahip olmamız. İmkanlarımızın insanı olmanın peşinde koşarken, imkanlarımızın var ettiği insanlar oluyoruz.