Cebimdeki bütün parayı yardıma muhtaç bir insana sokakta verdiğimde deli ve akıl hastası olduğumu düşünen insanlar arasında yaşamak istemiyorum artık. 70 milyonluk bir akıl hastanesi istiyorum ben ülkeye, hepsini tedavi ettirip iyileştiğinden emin olmadan çıkartmayacağım içeriden. Oysa biraz toprakla, bir hayvanla yoğurulmuş bir insanın hamurundan börekler, pastalar yapılabilirdi belki. Herkesin herkese bir şeyler verdiği ama kimsenin aldığının hesabını yapmadığı bir dünya mümkün olurdu aslında. Öncesinin ve sonrasının düşünülmediği şimdinin yüceliğinde yaşanırlığın alışkanlık haline geldiği hesapsız ve plansız bir dünya. Herkes şimdiden uzun yaşardı.