Kendi evimi bana gurbet eyledin.
Senden gayrı memleket edinemedim.
Varolmak için neden bilmişken seni,
Haklı çıkıyorum sensiz yapay yokluğumda.

Dudaklarını dudaklarıma çeken irrasyonel sabit,
Ağaçtan aşağı düşen bir sonbahar yaprağı kadar,
Kesin biçimde ne kadar doğaya uyuyorsa,
Sonsuz basamakta farkındalıkla rasyonel seviyorum seni.