Ömrün benimle yaşam bulsun,
Dudakların, gözlerin seyrim olsun isterdim.
Aşk, şimdi yalnız mısralara sıkışıp kaldı.
Yalnızlık ise sadece senden uzak olma hali olarak tanımlı.

En büyük korku, senden uyurken dahi olsa ayrılmak,
Heyecan, sabah yeniden kavuşarak uyanmak iken,
Şimdi sadece geçen zamana hürmeten,
Kurumuş bir yaprak umutsuzluğunda bir şiir yazmak öte değil.

Işığa muhtaç çiçeklerin kokusu gibi,
Sana hasret, hüzünle başını eğen ben,
Bir aheste mutluluğuma ön koşul olarak bildim seni,
Bu yüzden unutamıyorum galiba.
Unutamam da gibi.